Sea the Truth

De Antwerpse onderwaterfotograaf Dos Winkel heeft een documentaire gemaakt over de catastrofale achteruitgang van het leven in zeeën en oceanen. Het probleem met zeeën en oceanen is natuurlijk dat je meestal niet ziet wat er zich onder de oppervlakte afspeelt. Maar briljant als we zijn, hebben we daar iets op gevonden. We zorgen er gewoon voor dat er zich daar niets meer afspeelt, dan moeten we ons daar alvast geen zorgen meer over maken. Prima idee, toch?

De heer Winkel stelt duidelijk dat er geen “verantwoorde” vis meer bestaat. Hij heeft er een eind geleden een boek over geschreven: “Wat is er mis met vis?! en visolie”.

En nu is er dus de film die op 19 mei in première gaat in Amsterdam en op 13 juni in de Antwerpse Zoo. Op de wereldoceaandag (dinsdag 8 juni 2010) wordt Winkels nieuwe boek “De huilende zee” voorgesteld, waarvan per verkocht exemplaar vijf euro naar de “Sea First Foundation” gaat.

Als vegetariër heb ik daar natuurlijk geen probleem mee, met die foute vis (behalve dan vanuit het oogpunt van diervriendelijkheid). Of toch? Nou, eigenlijk wel, omdat de ganse zaak omtrent overbevissing en vervuiling desastreus is voor ons milieu. Daar hoef je ook geen Einstein voor te wezen. Maar laten we meneer Winkel zelf eens aan het woord daarover.

Als we in het huidige tempo vis blijven eten, zijn de oceanen en zeeën over 40 jaar leeggevist. Ook de mythe van de visolie moet de wereld uit. Vissen produceren zelf geen omega-3, maar krijgen ze binnen door het eten van algen.
Het is een film over de verschrikkelijke bedreigingen van de onderwaterwereld en een waarschuwing voor wat de ergste ramp voor de mensheid wordt. Verzuring zorgt voor het verdwijnen van plankton, waardoor de voedselkringloop op zee stopt, net als zeventig procent van de zuurstofproductie op aarde.

Ook kweekvis is geen oplossing. Die wordt namelijk gekweekt met vis uit de zee. En voor elke kilo kweekvis heb je meerdere kilo’s wilde vis nodig.

Een interview met meneer Winkel op de nederlandse televisie, waarin hij uitlegt waarom u beter het gebruik van die “gezonde” vis ernstig beperkt:

En nog een kort gesprekje:

Voor degenen die wat meer uitleg willen over het begrip bijvangst is het volgend artikel een mooie inleiding. Van 40 tot 90% procent wat gevangen wordt gaat gewoon weer overboord! Dood, natuurlijk, of wat dacht u?

Zeeschildpadden raken wel eens verstrikt in visnetten en horen de belangrijkste slachtoffers van de bijvangst. Officieel zijn de voorbije 20 jaar enkele tienduizenden schildpadden op die manier gestorven. Maar nu wordt gevreesd dat die cijfers wel eens in de miljoenen kunnen oplopen.

Er bestaan zeven soorten zeeschildpadden en liefst zes ervan lopen gevaar. Volgens een globale studie zouden al miljoenen schildpadden door visnetten gedood zijn. Vooral de zogenaamde langelijnvisserij zou een boosdoener zijn. Soms kunnen die lijnen tot 40 kilometer lang zijn. Op die manier is er een enorme bijvangst en de schildpadden behoren regelmatig tot de slachtoffers.

Miljoenen
Volgens officiële cijfers werden ongeveer 85.000 schildpadden gevangen tussen 1990 en 2008. Maar professor Bryan Wallace van de Duke University zouden die statistieken slechts één procent van alle overbevissing bevatten. “Ruw geschat zouden miljoenen schildpadden in de netten verstrikt geraken”, zegt Wallace.

Mazen van het net
Er bestaan echter middelen waarmee de schildpadden letterlijk door de mazen van het net zouden kunnen glippen. Dat zou de bijvangst enorm verminderen. Sommige landen hebben die systemen al ingevoerd. De studie raadt ook de consument aan om goed na te gaan waar de vis die ze kopen, gevangen werd.

Vier regio’s zouden extra kwetsbaar zijn: de Middellandse Zee, het oosten van de Stille Oceaan, het zuiden van de Atlantische Oceaan en de Amerikaanse westkust.

Dat vissers er allemaal niet van wakker liggen moet ons uiteraard niet verbazen.

Op de slotdag van de CITES-conferentie in Doha (Qatar) hebben landen op het nippertje beslist om de haringhaai toch maar niet te beschermen. Eerder deze week was dit de enige haaiensoort die bescherming kon genieten.
Op de conferentie werd de bescherming van de meeste bedreigde dieren van de tafel geveegd. Uiteindelijk wordt nu geen enkele haaiensoort beschermd. Niet enkel dierenbeschermers, maar ook de Duitse delegatie had zich vorig dinsdag verheugd, dat de CITES-landen, de leden van de organisatie die zich bezighoudt met de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten, tot de bescherming van de haringhaai hadden besloten.

Visserijlanden
Verschillende visserijlanden zorgden er echter voor dat bij de tweede stemronde door de algemene vergadering de nodige tweederdemeerderheid niet meer tot stand kwam. Dat betekent dat voor de handel in haringhaaien ook in de toekomst geen exportvergunningen nodig zijn.

China en Japan
“De zeeën blijven een witte vlek bij de bescherming van de soorten”, luidt de kritiek van de Duitse delegatieleider in Doha, Gerhard Adams. “Achter die beslissing gaan vooral Singapore, China en Japan schuil”, zei Volker Homes van de natuurbehoudsorganisatie WWF. Hij sprak van een “nederlaag voor de dierenbescherming”.

Overbevissing
Een tweede Duits voorstel ter bescherming van de doornhaai werd eerder al afgewezen. De doornhaai is sinds de jaren ’70 zwaar overbevist, waardoor de populatie is gedecimeerd. Hij staat op de rode lijst van bedreigde diersoorten.

Ook voorstellen van de Verenigde Staten voor een controle op handel met hamerhaaien en witvinhaaien wezen de CITES-landen van de hand. Eerder grepen de blauwvintonijn, koraalsoorten en de ijsbeer naast een bescherming.

En dan hebben we natuurlijk nog de regelmatige olierampen, met het triestig record voor de kust van de V.S. hedentendage. Drie maanden voor het lek dicht is. Tel maar uit, de verwoesting.

Lek dichten zal zeker drie maanden duren

Wat dit lek zo bijzonder maakt, is dat het een actieve bron is die blijft stromen. Volgens experts kan het maanden duren vooraleer een zogenaamde ‘relief well’ kan geboord worden, een nieuwe boring die de druk van de ketel moet halen en de oliestroom kan doen stoppen. “Het zou me verbazen mochten we dat binnen de drie maanden kunnen doen”, aldus professor Overton van de universiteit van Louisiana.
Het type olie dat in zee stroomt stelt ook een groot probleem. De meeste olie die voor de kust van Louisiana wordt opgeboord, is van het lichte soort.

Zware olie
Hier gaat het om een zware olievariant die van diep onder de oceaanbodem komt. “Het enige wat niet slecht is aan dit soort olie is dat er niet veel zwavel in zit en dus niet zwaar stinkt”.

Chocolademousse
De eerste analyse toonde aan dat de gelekte olie asfaltachtige substanties bevat die voor een kleverige troep zorgen. Dit soort olie emusifieert ook makkelijk. Met andere woorden: ze mengt zich makkelijk met water. “Het wordt een stroperige mengeling zoals chocolademousse”, zo omschreef een andere prof het.

Alles zit tegen
Eens het zo’n mengeling wordt, verdampt het niet meer zo snel als gewone olie, het wast ook moeilijker af én het kan moeilijker bestreden worden met olievretende microbes. Bovendien brandt het ook niet makkelijk meer.

Betere weersomstandigheden zouden de zaak nog enigszins kunnen redden, maar er staat veel wind en het water is woelig zodat de olie zich vermengt met het zeewater nog voor het de oppervlakte bereikt.

Kwetsbare kusten
De wind en de golven drijven de olie ook direct naar de kwetsbare kusten van Louisiana en naburige staten. De moeilijkst te ruimen kusten zijn de moerasgebieden, en laat de olie nu precies daar op afstevenen. Moerassen zijn zo delicaat dat de opruimactie op zich al voor schade zorgt. Eens de smurrie in het moeras doordringt, is het er bijzonder moeilijk weer uit te halen. Bacteriën die olie vreten hebben zuurstof nodig, en er is in de moerasgrond onvoldoende zuurstof om die in leven te houden.

Orkaanseizoen
Experts zijn ervan overtuigd dat de olie nog zal lekken tot in juni, wanneer het orkanenseizoen aanbreekt. Een grote storm zou vreemd genoeg nog soelaas kunnen bieden. Die verdunt en verspreidt de olie. “Een orkaan is de stofzuiger van Moeder Natuur”, stelt Overton. Alleen: een storm kan de boel dan wel opruimen, maar met een bron die blijft lekken is dat niet echt een oplossing.

 

Over Dr. D. U. Iveltje

Een ingenieur met brede interesse en behoorlijk wat ervaring. Mijn interesses behelzen onder meer wiskunde, fysica, creativiteit, geheugen, astronomie, talen, bier, wijn, onmogelijke figuren, architectuur, AI, multimedia, beeldbewerking, natuur, earthships & cob, ...
Dit bericht werd geplaatst in klimaat, mensen, milieu, overbevolking, vegetarisme, vervuiling en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Sea the Truth

  1. Pingback: Ze leren het nooit! « Red Ons Leefmilieu!

  2. Pingback: Sea the Truth – sequel… « Red Ons Leefmilieu!

  3. Pingback: Het grote uitsterven | Red Ons Leefmilieu!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.